Terug naar gedichten
II Een foto elke dag
Zo hooggeknot:
Rondborstig schoon, rimpels zingen nostalgie.
Schitterend. Als een oude symfonie.
Zo kitsch: Die vele kleuren op d’r gezicht.
Een afgewimpelde blik,
ontvouwt de zon die licht vertelt:
Over de kwelling
die deze heldin doorstond.
Vanaf daar zwerf ik mee.
In odeur van wilde bloemen en lavendel.
Een odyssee van bovenwonderlijk.
Zij is
-en bleekt haar grijze haren niet-
juist daarom ’t pandjeshuis
wat ik bewonen wil.
De geliefde tante die ik mis,
hier en toen ooit eens:
Daar waar ik me aan wil laven.
Stil mijn honger, mooie dame.
Zij draagt gisteren.
Zo elegant.
Als de bedelarmband
rinkelend om d’r pols.
En wij, boerinnen van deze moderne wereld.
Zijn platvloers, zo stads
en meer aftands, dan deze geest
die de oorlog heeft doorstaan.
Ik ween…
Amanda 15 maart 2007