Terug naar gedichten
De roep van een visioen
Mijn kleinkind,
er zijn steenmannen in deze wereld,
dwalenden die als heiligen aanvallen.
Hink-stapsprong moet jij door gaan,
niet omkijkend:
Waai als de adelaar mee op elke wind,
maar blijf baas over eigen leven. Ontwijk hen,
die met jade en parelen, stammen verdelen
tot het medicijnwiel niet meer draait.
Zij spiegelen ons halve waarheden voor.
IJzeren projectielen komen uit de wolken, vernietigen ons.
Stap over de lijken van rode Vossen die de bizons vermoorden.
Eer het land waar deze oude botten liggen.
Dan kan jij je voorouders in de eeuwige jachtvelden altijd om bescherming vragen.
Hen geesten bewaken mama aarde als jagende nachtvogels.
Verdeel je bezit onder de armen.
Breng blijdschap zoals de kolibrie,
vlieg nectarine uit van plant naar plant.
Neem wijsheid mee van thuis.
draag deze waarheid altijd diep in je hart.
Vecht trots en fier.
Ga! Groot strijder van het volk.
Laten de goden met je zijn.
8 februari 2007 Amanda